پسر همسایه

روز از نو...

nboy — Thu, 22 Oct 2009 06:44:44 GMT

تو این مدت خیلی تغییر کردم ولی هنوز دلم برای روزهایی که تو این وبلاگ می نوشتم پر میکشه. دوباره میخوام نوشتن تو این وبلاگ رو شروع کنم.البته با ایجاد یک سری تغییرات در فرم وبلاگ.منتظرم باشید

nboy — Mon, 24 Sep 2007 19:24:18 GMT

* مهرانه *

(فکر بد نکنید! این پست به دختر همسایه مون هیچ ربطی نداره!)

اولین روز مهر هر سال بی شک یکی از به یادموندنی ترین روزهای اون سال برای همه ماست. روزی که همه ما کلی ازش خاطره داریم و همیشه از یادآوری اونها لذت می بریم. شما یادتونه اول مهر هر سال کجا بودید و چکار می کردید؟

1مهر 1366: احتمالا جهان برای تولد یکی از نوادر روزگار! روزشماری می کرد: 71 ,70 , 69 ... البته طبق شناسنامه من دو روز قبلش متولد شده بودم!

1مهر 1367: بنابه شهادت پدر و مادرم و بزرگان فامیل من خیلی زود شروع به حرف زدن کردم و باعث تعجب همه شدم. احتمالا اون موقع تو 10 ماهگی داشتم برای بچه های 4 – 5 ساله فامیل قصه های شاهنامه رو تعریف میکردم. والا ...

1مهر 1368: زیاد یادم نیست ولی تقریبا مطمئنم مثل روزهای دیگه یا من داشتم رضا پسر همسایه مونو میزدم یا اون داشت منو میزد!

1مهر 1369: اینو دیگه مطمئنم که داشتم چیکار می کردم. داشتم یه نقشه حسابی می کشیدم تا بتونم از شر داداش کوچولوی شیطون چند ماهه ام راحت شم! همه میگن من اون موقع ها خیلی بدجنس شده بودم.ولی یه وقت دلتون واسه داداشی من نسوزه ها چون خودش بعدا تلافی شو سرم درآورد: یه بار وقتی هر دو کوچیک بودیم داشت منو تو یه دیگ بزرگ پر از آب خفه می کرد! البته بیچاره از سر دشمنی که اینکار رو نمی کرد بلکه فقط از صدای قل قل من که داشتم اون پایین خفه می شدم خوشش اومده بود! بلاهای دیگه ای هم سرم آورد مثلا:

یه بارم همینطوری شوخی شوخی منو از طبقه دوم ساختمون پرت کرد پایین! به همین سادگی... به همین خوشمزگی! منتها من افتادم روی ماسه هایی که همسایه مون برای خونه سازیش جلوی خونه ما خالی کرده بود! و کلی حال کردیم. یادمه از فرداش پسردایی ها و پسر عمه هام خونه ما جمع میشدن تا خودشونو از طبقه دوم پرت کنن پایین!!!

1مهر 1370: همراه رضا (همون پسرهمسایه مون) رفتم مدرسه شون. رضا تازه میرفت کلاس اول. تو اولین جلسه کلاس که همه بچه ها تازه داشتن به عکس های سگ و گربه و... نگاه میکردن و000 بارشون نبود! من کل الفبا رو حفظ بودم و می

تونستم بخونم.

1مهر 1371: فکر کنم رفته بودم آمادگی. خوب یادمه که آمادگی ما توی یک دبستان دخترانه بود که آمادگیش مختلط بود (یه چیز تو مایه های الان دانشگاه ما! شایدم از دانشگاه ما بهتر بود) اون روز یادمه که من فقط دوتا دوست داشتم: مهدی و محبوبه!

ما کلی با هم دوست شدیم و هوای همدیگه رو داشتیم تا اینکه... یه روز اعلام کردن همه پسرا باید منتقل بشن به یک مدرسه پسرونه که تازه اون نزدیکی ها تاسیس شده بود و همینطور همم شد. از اون به بعد تا آخر سال نه من و نه مهدی با معلم جدیدمون تو مدرسه جدید حرف نمی زدیم چون فکر میکردیم کسی که باعث جدایی ما و محبوبه شده خانم معلم جدید بوده! (احساسات رمانتیک تو عالم بچگی رو حال کردید؟)

همین محبوبه خانم که همسایه ما بودن , بخاطر اینکه جشن عروسیش درست شبی بوده که من فرداش کنکور داشتم و دامبلی دیمبولش تا صبح نذاشت من بخوابم و آخر و عاقبتم به این بابل... کشیده شد مورد نفرت اینجانب واقع گشت! چه بد و بیراه هایی که اون شب تا صبح به خودش و اون دامادشون نگفتم. هنوزم وقتی تو دانشگاه یه اتفاقی میفته که اعصابمو خورد میکنه تلافیشو سر محبوبه خالی میکنم.

1مهر 1372: من بالاخره رفتم کلاس اول. ولی چه فایده من از دو سال قبل همه درسهای اول و دوم دبستان رو تو خونه یادگرفته بودم. فقط نمیدونم چرا اون موقع هیشکی منو به این فکر ننداخت که جهشی بخونم و یکی دو سال جلو بیفتم؟ اگه اینطوری میشد چقدر محشر میشد! من از این ننگ 85ای بودن تو دانشگاه (با اتفاقاتی که تو وبلاگ یکی از دانشجوها افتاده) خلاص میشدم!

1مهر 1373: من رفته بودم کلاس دوم.اون روز همه چیز خوب بود. فقط یادمه که خانم معلممون یه خانمی بود به نام خانم اصغریان که دوسال بعد بازنشست شد. با اینکه یه خورده مسن بود ولی همه ما خیلی دوستش داشتیم. بهترین معلم ما تو دبستان بود. من کلا با این نظر که تو سالهای اول خانم معلم های جوونتر محبوب تر هستن مخالفم. حالا اگر دانشگاه بود و یه استاد جوون گیرمون میفتاد یه چیزی! ولی تو دبستان و راهنمایی معلم های مسن بهترین معلم های من بودند.

1مهر 1374: از اولین روز سوم دبستان فقط یادمه که با احمد همکلاسیم که پسر معلم ورزشمون هم بود شاخ به شاخ شده بودم!

1مهر 1375: رفته بودم کلاس چهارم.همین! همه اول مهر ها که نباید حادثه ای توش اتفاق افتاده باشه.

1مهر 1376: من رفته بودم پنجم دبستان. دیگه شده بودیم کدخدای مدرسه و چه بلاهایی که سر کلاس اولی ها نیاوردیم!

1مهر 1377: وارد یکی از این کارخونه های جن سازی شدم! از اینایی که سال اول فرشته تحویل می گیرن سال سوم اجنه تحویل جامعه میدن! ولی ما شانس آوردیم که سالم موندیم.همون هفته اول با همکاری سه نفر از دوستان آمار همه بچه هایی خفن خلاف کلاس رو گرفتیم و گذاشتیم کف دست مدیر مدرسه! جناب مدیر هم علاوه بر این که کلی با ما حال کرد و تا آخر سال سوم با ما رفیق بود و هوای مارو داشت , بروبچز خلاف کلاس رو جدا کرد و به یک کلاس دیگه منتقلشون کرد. الان که نگاه میکنم می بینم هر کسی از بچه های اون مدرسه که تو دبیرستان و دانشگاه موفق شده از همین بچه های کلاس پاک سازی شده ما بوده.

1مهر 1378: تو همون روز اول مهر شاهد یک دعوای حسابی بین یکی از دوستای صمیمیم و یکی از جوجه خلافای مدرسه بودم. که البته آخرش این جوجه خلافه بود که پرکنده شد!

1مهر 1379: دوباره شده بودیم بزرگ مدرسه. رئیس و ناظم هم که با ما رفیق صمیمی شده بودند پس هر کاری که دلمون می خواست می کردیم.گذشته از اینا با بعضی از دبیرا هم خیلی صمیمی شده بودیم.مثلا تو همون اوایل سال یکی از معلمهامون که تازه می خواست ازدواج کنه مارو هم به جشن عروسیش دعوت کرده بود و خلاصه به ما کلی حال داده بود.

1مهر 1380: وارد دبیرستان 29 آبان شدم.با بهترین دوستانم در همین دبیرستان آشنا شدم و بهترین خاطراتم هم مربوط به همین جاست.فضای این دبیرستان کلا با اون کارخانه جن سازی فرق می کرد.من تو بهترین کلاس دبیرستان قرار گرفته بودم و بهترین و بی نظیرترین معلم ها رو به کلاس ما داده بودند و البته بهترین دانش آموزان مدرسه هم تو همین کلاس بودند.نکته جالی که در این دبیرستان بود اینه که درسها از همون روز و ساعت اول شروع شد.روز اول مهر دبیران عربی و ریاضی ما خیلی جدی شروع به درس دادن کردند و حتی نیم ساعت هم وقت برای معارفه و... تلف نشد.

1مهر 1381: سال دوم دبیرستان هم مثل سال اول با درس در اول مهر شروع شد. حتی روز دوم مهر یکی از دبیرهامون وقت امتحان هم مشخص کرد و قرار شد هفته بعد امتحان بگیره که همین کار رو هم کرد!

1مهر 1382: سال سوم بودم.یادمه اصلا مدرسه نرفته بودم چون باید می رفتم کانون زبان بخاطر یک سری مسائل ثبت نام و... .تمام اون روز رو با رامتین بودم و خیلی هم خوش گذشته بود با اینکه کانون زبان خیلی اذیتمون کرد.

1مهر 1383: برای پیش دانشگاهی رفته بودم سهروردی (29 آبان با اون عظمت و ابهت پیش دانشگاهی نداشت).یک مدرسه غیرانتفاعی که خیر سرش بهترین معلم های شهر رو داشت اما تنها کاری که نمی شد توش انجام داد درس خوندن بود.یک سال وقت مارو تلف کرد. هیچ چیز دیگه ای نمیشه گفت!

1مهر 1384: بعد از یک ناکامی غم انگیز در کنکور و کسب رتبه ده هزار که به درد لای جرز هم نمی خورد! باید یک بار دیگه درس خوندن برای کنکور رو شروع می کردم. ولی چه فایده؟ من تو اون سال همه تلاشمو کردم و به رتبه های 1000 تا 2000 امید داشتم که بخاطر چند اتفاق ساده ولی غیر منتظره در یک هفته قبل از کنکور و همینطور در جلسه کنکور , آخرش نتیجه این شد که بیام بابل مکانیک سیالات بخونم اونم شبانه!

1مهر 1385: با کلی امید و آرزو پامونو تو دانشگاه گذاشتیم تا آینده خودمونو اینجا پیدا کنیم. فکر می کنید با چی مواجه شدیم؟ یک خرابه که صندلی هاش مال دهه چهل پنجاهه با کلاسهایی که هر روز به یک دلیل مسخره تشکیل نمیشه و تو مجبوری همین راهی که صبح زود از ساری اومدی رو دوباره برگردی.شاید اولین چیزی که اینجا برای همه جلب توجه می کرد تناسب جمعیت دختر و پسر بود. نسبت پسرا به دخترا توی دانشگاه تقریبا هفتاد به سی هست.تازه تو مکانیک سیالات تقریبا نود به دهه! از دانشجوها و استاداشم که قبلا یه چیزایی گفته بودم الان دیگه نمیشه زیاد وارد جزییات شد ولی همون اصطلاح دارالمجانین تعریف دقیقی از اینجاست!

1مهر 1386: همین دیروز بود.بعضی از کلاسا تشکیل شده بودند.کار خاصی نکرده بودیم جز اینکه بیشتر دوستان صمیمی رو بعد از چند ماه زیارت کردیم که خودش کلی باحال بود! دانشگاه از همین روز اول مهر اولین ضدحال اساسی رو به ما زد.برای مایی که جمع ساعاتی که در دانشگاه پای اینترنت و... می گذروندیم بیشتر از ساعت کلاسهامون بود این یک فاجعه هست که از اول مهر سایت بدلیل تعمیرات اساسی تعطیله!ما بدون سایت می میریم.

امسال از اون سالهایی بود که اول مهرش خیلی هم قشنگ نبود.امیدوارم حداقل کل ترم اینطوری نباشه.

راستی اول مهرهای شما چه جوری بودن؟

nboy — Wed, 18 Jul 2007 06:10:33 GMT

اندر حکایت آش!

قدیما میگفتن "دیر و زود داره اما سوخت و سوز نداره". البته من نمی دونم چرا قدیما اینو میگفتن چون اون موقع ها که هنوز سوخت سهمیه بندی نشده بود؟! در هر صورت چه سهمیه بندی شده بود چه نه اصل قضیه اینه که همه یه روزی نوبتشون میشه تا طعم دلچسبشو بچشن.بنزین رو نمی گما منظورم آش پادگانه.بالاخره همه باید یه روزی برن آش خوری. یه ماه پیش نوبت پسردایی های گرامی بنده بود که اعزام شن و تا چند وقت دیگه هم نوبت آرش خان ما میشه تا طعم آش پادگان رو بچشه! همزمان ما هم به خوردن آش پشت پایی که سحر و نسیم برای آرش درست میکنن مشغول میشیم(و البته به فاصله یک چشم به هم زدن من و دوستانم هم خودمونو در حال قدم رو رفتن در میدان جنگ خواهیم دید).قصد ندارم از فواید و یا مضرات این آش بنویسم چون به اندازه کافی دوستان بلاگر به مناسبتهای مختلف در این مورد کیبورد فرسایی! کردند. من فقط دلم به حال آرش می سوزه که باید برای دوماه آموزشی بره کرمان. جدای از دوری مسافت و امنیت بالای اون منطقه!!! تصور اینکه شخصی مثل آرش که کم کم داشت بعنوان یک چهره شناخته شده در ادبیات ایران تبدیل میشد و بارها نوشته هاش مورد تقدیر قرار گرفته بود دو سال تمام در دل بیابون و برهوت جون بکنه تا مثلا مرد بشه جیگر آدمو کباب میکنه.ته دلم میگه بالاخره باید یک فرقی بین آرش و بقیه باشه مگه نه؟

یه کتابی داشتم که در واقع یک مجموعه داستان بود.فکر می کنم آرش هم اونو خونده بود.یاد داستان خدمت وظیفه نوشته برانيسلاو نوشيج افتادم. این بخش داستان رو بخونید:

((... اين‌جاست كه دانشنامه دانشگاهيت كاری در حقت صورت نخواهد داد و به عبارت ديگر اين حق را براي تو قايل نخواهد شد كه قدم‌هاي بلندتری برداری. نه، تو بايد فقط به آهنگ پای ديگران گام بزنی، درست هماهنگ قدم‌هاي كسی كه پيش از ورود به ارتش حتی يكبار هم موهايش را اصلاح نكرده بوده و یا پيش از ورود به ارتش حتی نام خانوادگی خودش را هم نمی‌دانسته. يادم می‌آيد روزی در مقدونيه يك اسب و يك الاغ را ديدم كه جفت شان به يك گاری بسته شده بودند. آن دو می‌بايست پا به پای هم گام بر می‌داشتند. اسب بينوا هر چه سعی می‌كرد گام بلندتری بر دارد تا گاری را با سرعت بيش تری بكشد همه تلاشش در برخورد با سد كله شقی الاغ بی حاصل می‌شد. الاغ به هيچ روی نمی‌خواست به سرعت قدم‌هايش بيفزايد و حتی گاه يكسره از حركت باز می‌ماند و يا گاری را با گيجی فيلسوف مابانه خاص الاغ‌ها به سوی ديگری می‌كشيد. اگر در ارتش اجازه می‌دادند انسان فكر بكند قطعاً به ياد اين حادثه می‌افتادم واقعاً كه مقايسه مناسبی است!))

گذشته از اینها مساله اینه که وقتی آرش برگرده آیا واقعا همون آرش سابق خواهد بود؟ مطمئنا نه.به قول معروف آدم میره سربازی تا مرد بشه (این جمله رو تا حالا هزار بار شنیدم و الان حس میکنم که چقدر از این جمله بدم میاد.) اما این مرد شدن چطوری بدست میاد؟ منظورم اینه که واقعا لازمه آدم همه ارزشهای گذشته اش رو از دست بده و کلا چیزهای دیگه ای بعنوان ارزش تو زندگی براش تعریف بشه تا بهش بگن حالا مرد شدی؟...

بگذریم... یه بخش دیگه از این کتاب رو بخونید:

((بعد از فرا گرفتن فن احترام گذاری، تفنگ به دستت می‌دهند و درست از همان لحظه است كه تو به تفنگ تعلق پيدا مي‌كنی، نه تفنگ به تو؛ تفنگت در درجه اول اهميت قرار می‌گيرد و تو چيزی در حد «ضمايم » آن محسوب می‌شوی... .

تو را از خانه‌ات به ارتش می‌برند بی آن‌كه به والدينت قبض رسيد بدهند، و هيچ كسی هم غمش نيست كه تو بعد از دو سال خدمت وظيفه به خانه‌ات برگردی و يا برنگردی اما در مقابل دريافت تفنگ حتماً از تو رسيد می‌گيرند و تو بايد در متن رسيدی كه امضا می‌كنی قيد كنی كه آن را بی عيب و نقص تحويل گرفته‌ای و متعهدی كه آن را همان جور صحيح و سالم پس بدهی. و اگر خلاف اين رفتار كنی گرفتار چنان بازجوئی‌ها و گزارش‌ها و كميسيون‌ها و تحقيقاتی خواهی شد كه مسلمان نشنود كافر نبيند!))

به هر حال فقط امیدوارم هرچه زودتر خدمت دوست عزیزم آرش هم تموم بشه و سالم و سلامت به آغوش خانواده اش برگرده.یه بخش دیگه از کتاب:

((در جنگ، هيچ كس حق ندارد بداند كی كشته می‌شود و كی زنده می‌ماند. غالباً آن كسی می‌ميرد كه اميدی به زنده ماندن دارد و كسی زنده می‌ماند كه به كشته شدن فكر می‌كند. البته اگر معلوم می‌شد كی كشته می‌شود و كی زنده می‌ماند از نظر حفظ نظم و انضباط به مراتب بهتر می‌بود. فرمانده به من می‌گفت « امروز فلان قدر سرباز بايد كشته بشود » من هم همان طوری كه شايسته است فرمان می‌دهم « تو، تو، تو و تو مرخص! » و آن وقت تو می‌روی مثل يك پارچه آقا كشته می‌شوی؛ هم دستور انجام شده، هم دفاتر و آمار مرتب می‌ماند، و هم انسان احساس می‌كند كه از كارش لذت می‌برد. البته هيچ هم معلوم نيست چه اتفاقی بيفتد، چون كه البته همه گلوله‌ها که به هدف نمی‌خورد! مأموريت تو كشته شدن است. اين درست، ولی اگر يك وقت كشته نشدی ديگر تقصير تو نيست كه! ))

پیشنهاد میکنم این داستان رو هر طور که شده گیر بیارید و بخونیدش؛ خدمت وظیفه نوشته برانيسلاو نوشيج.

nboy — Thu, 05 Jul 2007 06:27:18 GMT

در بین کامنت های یکی از پستهای اخیر مطلبی بود که برای من خیلی جالب بود.این همون کامنته:

سلام وبلاگ زيبا و آموزنده اي داري در پناه خدا موفق و پايدار باشي خوشحال مي شم به سايت ما هم سري بزني.

نمی دونم این میترا خانم چه مطلب آموزنده ای تو این وبلاگ پیدا کرده اما راستش خودم هر چی تو وبلاگم بالا و پایین رفتم جز یک سری مطالب معمولی یا طنز بی ارزش چیز دیگه ای (مخصوصا مطلب آموزنده ای) پیدا نکردم. این باعث شد من در درونم متحول بشم و تصمیم بگیرم از این به بعد خودم و این وبلاگ رو وقف توسعه علم و دانش در دنیا کنم و جز مطالب آموزنده و علمی چیز دیگه ای ننویسم تا بی خود وقت جوانان پر استعداد این مرز و بوم رو تلف نکنم!.در همین راستا می خوام بحث علمی جدیدی رو به پیشگاه جوانان طالب علم و معرفت عرضه کنم.

********

بحث علمی روز در شاخه مکانیک سیالات قضیه ایست به نام"قضیه ریدمان". نتایجی که از این قضیه حاصل میشه کاربرد و اهمیت فراوانی در زندگی روزمره ما داره.طبق این قضیه مقدار ریدمان به چند عامل بستگی داره:

1- معادله ریدمان

2- تاثیرات محیطی

" O.C ۳- ضریب متغیر"

4- در پاره ای موارد بعضی شرایط تحمیلی که در جای خود بحث میشوند.

شرح قضیه ریدمان:

اول باید به تعریف خود "ریدمان" بپردازیم تا شما از سردرگمی بیرون بیاید.به بیان ساده هرگاه در برنامه هاتون بخواهید به یک چیز مشخص برسید اما در عمل نتیجه ای بگیرید که از زمین تا آسمون با برنامه تون تفاوت داشت اصطلاحا "شما ریدید به برنامه تون" و این یعنی ریدمان! مثلا اگر برنامه ریزی درسی شما بگونه ای بود که در ابتدای ترم به دوستانتون می گفتید "اگر رتبه یک یا دو مکانیک سیالات نشدم حداقل سوم می شم" و در این راه تلاش کرده باشید و قید خیلی چیزها (و افراد) رو زده باشید تا بتونید با خیال راحت تر درس بخونید و آنگاه در پایان ترم به جایی برسید که... :

"استاد ببخشید وقتتونو می گیریم.حقیقت داره که شما از اضافه کردن اون دو نمره ای که قولشو دادید منصرف شدید؟ استاد اوضاع بچه ها اصلا خوب نیست و همه به امید دو نمره شما هستند.ما همه با هم داریم مشروط میشیم.استاد... "

یا اینکه مثل بعضی ها پشت برگه امتحانتون بنویسید: " استاد متاسفانه شب قبل از امتحان میان ترم پدر بزرگم به رحمت خدا رفتند و من نتونستم به خوبی امتحان بدم.در روز امتحان پایان ترم هم من دو امتحان دیگه داشتم و فردا هم دو امتحان دیگه دارم یعنی پنج امتحان در دو روز. استاد من همه تلاشم رو کردم اما شما لطف کنید منو نندازید.استاد تو رو خدا ... "

و اینطوری مجبور بشید گدایی نمره بکنید تا از مشروط شدن جلوگیری کنید می گوییم "شما در شرایط قضیه ریدمان صدق می کنید!"

به این ترتیب ریدمان در بین دانشجویان مکانیک اتفاق افتاد و اکثر قریب به اتفاق دانشجویان با افت یک تا سه نمره ای معدلشون مواجه شدند و در این بین خیلی ها مشروط یا مردود شدند.البته ظاهرا بچه های برق و عمران دست کمی از ما ندارند و اوضاع اونا حتی بدتر از اوضاع مکانیکی هاست.حالا باید به بررسی عوامل ریدمان طبق "قضیه ریدمان" بپردازیم.باید توجه داشت که عوامل تاثیرگذار بر ریدمان در هر مورد متفاوت با مورد دیگه ست و به همین خاطر من بیشتر به شرح عوامل تاثیر گذار بر ریدمان خودم می پردازم.

معادله ریدمان:

با توجه به اینکه خود معادله ریدمان بسیار گسترده و پیچیده ست در اینجا برای راحتی کار صرفا بخشی از معادله ریدمان در یک مورد کاملا خاص ارائه میشه که با روش های پیچیده و فراتر از قدرت درک ریاضی دانشجویان معمولی محاسبه شده است!(یکی منو تحویل بگیره!)

این معادله از ترکیب چند معادله ساده و ابتدایی تشکیل شده با این حال حاصل ترکیب این معادلات یک نتیجه جالب در بر خواهد داشت که یکی از اصلی ترین عوامل ریدمان در مورد منه.برای دست یافتن به جواب مورد نظر از طریق معادلات زیر, کار چندان هم آسان نیست. انتخاب اینکه از چه راهی به جواب این معادلات برسید با خودتونه در واقع فقط انتخاب روش رسیدن به جواب شاید کمی سخت به نظر برسه و الا خود جواب به هیچ وجه دست نایافتنی نیست. شاید این بتونه راهنمایی خوبی باشه که این روابط در واقع یک سری توابع ریاضی هستند.(لابد مسخره ام می کنید و میگید غیب گفتی! اما باور کنید راهنمایی خوبی کردم.بعدا خودتون می فهمید که این راهنمایی بدرد کجا می خوره!)

معادله ریدمان من:

توجه: اگر از این معادلات چیزی سر در نیاوردید و احساس گیجی می کنید خیلی به خودتون سخت نگیرید.اما اگر دقیقا به جوابی رسیدید که منظور منه اول به خودم تبریک می گم که چنین معادلاتی رو طراحی کردم و بعد هم به شما که واقعا منو به خودتون امیدوار کردید!

تاثیرات محیطی:

تاثیرات محیط بر شرایط و مسائل در بررسی هر پدیده ای غیر قابل انکار و بررسی اون اجتناب ناپذیره اما در این مورد خاص تاثیر "محیط بیگلریان" روی بچه ها خیلی بیشتر از هر مورد دیگه ایه! محیط با شیطنتها و بی خیالی هاش در شب امتحان استاتیک باعث شد بعضی از دوستان که همه حجم مطالب رو برای شب امتحان گذاشته بودند تا حدودی بی خیال درس خوندن بشن اما وقتی نمره ها اعلام شد این محیط بود که از همه بیشتر شده بود و نمره 5/15 محیط در مقابل نمره های سر مرزی من و دوستانم باعث شد تصمیم بگیریم هرطور که شده حال محیط رو بگیریم!(محیط دعا کن نبینیمت هر چند محاله! داری میای بابل حساب بانکیت رو پر کن می خوایم خالیش کنیم!) خراب شدن امتحان استاتیک قطعا مهم ترین دلیل این ریدمانه چون همه امید ما به نمره ی استاتیک بود.

" : O.C ضریب متغیر"

ضریب "اوسی" در واقع مشخص کننده میزان "اسگلی" افراده(تو رو خدا نگید نمی دونید اسگل چیه!). در واقع اگر بچه ها اسگل نبودند خوندن درسی مثل استاتیک رو برای شب امتحان نمی ذاشتن (هر چند با این برنامه ریزی چاره دیگه ای نبود) و یا مثلا امتحان به اون ماستی معادلات دیفرانسیل رو خراب نمی کردن یا انقلاب رو در فاصله چهل و پنج دقیقه ای بین امتحان فیزیک 2 و انقلاب نمی خوندن! و... . البته میزان این ضریب در افراد مختلف متغیره اما با توجه به نمرات کسب شده در دروس مختلف به راحتی قابل تشخیصه.

شرایط تحمیلی:

اگر منصفانه قضاوت کنیم می بینیم مهمترین دلیل این مسائل برنامه ریزی غیر اصولی دانشکده مکانیک و گروه علوم پایه دانشگاه برای برگزاری امتحانات بوده.به برنامه دو روز آخر امتحانات توجه کنید:

*سه شنبه 8 صبح: فیزیک 2 (علوم پایه)

*سه شنبه 11 صبح: انقلاب (علوم پایه)

سه شنبه 2 بعد از ظهر: علم مواد (مکانیک)

*چهارشنبه 8 صبح: استاتیک (مکانیک)

چهارشنبه 11 صبح: ادبیات (علوم پایه)

چهارشنبه 2 بعداز ظهر: انیورسال (مکانیک_مخصوص بچه های ساخت و تولید)

در بدترین شرایط مثلا یک دانشجوی مکانیک ساخت و تولید رو در نظر بگیرید که در جریان بی نظمی های انتخاب واحد مجبور بوده همه این درسها رو در یک ترم بگیره.اونوقت آیا میشه توقعی از اون بی چاره داشت؟

اوضاع من هم چندان خوب نبود. ستاره ها نشان دهنده برنامه امتحانات من در دو روز پایانی امتحاناته .اگرچه از برنامه بعضی ها سبک تر بوده اما به هر حال فشار زیادی روی من میومد و این باعث میشد به پاس شدن درسها قناعت کنم و در نهایت به اینجایی برسم که هستم!!! در حالی که تا قبل از اعلام نتایج امتحانات دو روز پایانی خیلی ها خودشونو مدعی کسب رتبه می دونستند, حالا با اعلام نمرات, مکانیک سیالات دیگه اصلا مدعی نداره چون همه بچه ها دارن با نمرات خفن دست و پنجه نرم می کنند.

نتایج قضیه ریدمان:

نتایجی که از قضیه ریدمان بدست میاد خیلی مهم هستند:

1- هرگز خودتونو درگیر حل معادله ریدمان نکنید.من که همه سعی خودمو کردم که در زمان امتحانات به اون فکر نکنم و بی خیالش بشم عاقبتم این شد.وای به حال شماها!!!

2- سعی کنید هرگز تحت تاثیرات منفی عوامل "محیطی" قرار نگیرید.

3- همواره برای پایین آوردن "ضریب اوسی" خودتون تلاش کنید.

البته وقتی شرایط تحمیلی وجود داشته باشه کاری از دستتون بر نمیاد مگر اینکه هفت جد همه مسئولین دانشگاه رو ببندید به فحش!!! خوب حداقل یه کم دلتون خنک میشه.

********

پ.ن1 : نکنه هنوز تو نخ حل کردن اون معادله هستید؟ بابا بی خیال... اون معادله حل کردنی نیست!

پ.ن2 : یه وقت باور نکنید که واقعا قراره در این وبلاگ تخته بشه! تو این یکی دو هفته هر چقدر به خودم فشار آوردم که بی خیال این وبلاگ بشم فایده ای نداشت.چون اینجا تنها وبلاگیه که من توش می تونم تفریح کنم. از این به بعد هم این وبلاگ هر چند وقت یه بار آپ میشه.

پ.ن3 : ... .یادم رفت چی می خواستم بگم! الان یکی از این ماشینهای دوره گرد اومده جلوی در خونه ما داد می زنه گلابی شیرین... گلابی...!و حواس منو پرت کرده. حالا شما گیر ندید که الان چه وقت گلابیه و این حرفها... لابد اینا هم فکر کردن که با تموم شدن امتحانات من دوباره هوس "گلابی" کردم!(پیدا کنید "گلابی" را).

پ.ن4 :آهان یادم اومد...چند وقتی بود که یه عده از داخل دانشگاه به من فشار میاوردن که این وبلاگ رو اونطوری که اونا می خوان هدایت کنم.اما ظاهرا اونا اینجا رو با در و دیوار "مستراح" اشتباه گرفته بودند که انتظار داشتند هر مزخرفی تو این وبلاگ نوشته بشه.از اول هم من با سیاسی کاری تو این وبلاگ مخالف بودم.اینا رو گفتم که بدونید.

nboy — Wed, 27 Jun 2007 09:10:08 GMT

خاطرات وخطرات یک بلاگر!

وبلاگ نویسی همیشه برای من همراه با جذابیت های زیادی بوده.از اولین باری که به پیشنهاد یکی از دوستانم در یک وبلاگ خبری_تحلیلی همکاریم رو با چند نفر دیگه که همگی دانشجو بودند آغاز کردم حدودا دو سه سالی می گذره.اسم اون وبلاگ "ایلسانیوز" بود و به انعکاس اخباری می پرداخت که کمتر در جامعه خبری منعکس می شد.من مسئولیت دریافت و جمع آوری اخبار بی.بی.سی فارسی و چند خبرگزاری رسمی از طریق ایمیل رو بعهده داشتم.متاسفانه بعد از گذشت حدود یک سال از فعالیتمون اون وبلاگ بر اثر بی احتیاطی یکی از دوستان هک شد و به دست عده ای دیگه افتاد و همکاری من با وبلاگ هم از همون موقع قطع شد.اما به خاطر علاقه ای که به وبلاگ نویسی پیدا کرده بودم وبلاگ دیگه ای رو تاسیس کردم که در اون در مورد زندگی و نوشته ها و نظرات "مسعود بهنود" مطلب می نوشتم.اون وبلاگ رو خیلی دوست داشتم چون از طرفی از مسعود بهنود خوشم میومد و از طرفی وبلاگ با استقبال نسبتا خوبی مواجه شد.اما اون وبلاگ هم پس از مدتی (مثل خیلی از وبلاگهای دیگه) بی دلیل فیلتر شد.این در حالی بود که وبلاگ و سایت خود مسعود بهنود بدون هیچ محدودیتی هنوز به فعالیتش ادامه میداد با اینحال من هنوز از نوشتن در دنیای مجازی خسته نشده بودم.البته در مدتی که پشت کنکور بودم عملا فعالیتی در این زمینه نداشتم.

پس از ورود به دانشگاه با همکاری چند دانشجوی ساروی دیگه وبلاگ "شهر من...ساری" رو راه انداختیم که تجربه تازه و موفقی بود.هدف این وبلاگ جبران کمبود منابع اطلاعاتی از تاریخ و فرهنگ ساری در اینترنت بود و با بررسی نتایج سرچ هایی که کاربران وبلاگ انجام میدادند معلوم بود که وبلاگ به خوبی به نیاز کاربران پاسخ مناسب می داد."شهرمن...ساری" بارها از طرف سایتهای وابسته به سازمانها و نهادهای شهری ساری نظیر سایت رسمی شهرداری و شورای شهر ساری مورد تقدیر و حمایت قرار گرفت که باعث افتخار ما بود.همکاری من در این وبلاگ هنوز هم ادامه داره.

در همین مدت با اعجوبه هایی مثل "آرش م" و "حاج واشنگتن" آشنا شدم که یکی دستی در ادبیات داشت و دیگری در طنز و هجو و ویژگی مشترک هردو این بود که استعداد فوق العاده ای در نوشتن متنهایی بدیع و البته جذاب داشتند طوری که هر متنی که از این دو می خوندم تا مدتها در یادم می موند.

علاقه به وبلاگ نویسی و آشنایی هرچه بیشتر با آرش در دانشگاه باعث ایجاد انگیزه ای در من شد تا در وبلاگ "پسرهمسایه" که قبلا توسط یکی دیگه از دانشجویان ایجاد شده بود شروع به نوشتن کنم.این وبلاگ تقریبا به سبک "آب و سراب" حاج واشنگتن بود.بعد از مدتی قرار شد من به تنهایی نوشتن در این وبلاگ رو ادامه بدم.برای نوشتن در این وبلاگ از معجونی از سبک های نوشتن حاج واشنگتن و آرش و "جمالزاده" (نویسنده محبوب که تا به حال حداقل کباب غاز رو ازش خوندید) تقلید می کردم.جالب این بود که در همون یک ماه اول وبلاگ به شدت معروف شد و تعداد زیادی از وبلاگها و سایتها این وبلاگ رو لینک کردند.البته لزوما همه این وبلاگها و سایتها موضوعات مرتبط با این وبلاگ رو دنبال نمی کردند.بعضی از اونها سایتها و وبلاگهای شناخته شده ای بودند.مثلا تو همون یک ماه اول تعداد زیادی از وبلاگ نویسهای معروف ساروی و بابلی این وبلاگ رو لینک کردند.اگر چه این خیلی خوب بود اما به دلایلی ما اینو نمی خواستیم و مجبور شده بودیم از تک تک این وبلاگها و سایتها خواهش کنیم لینک ما رو حذف کنند! به این ترتیب موفق شدیم از پربازدید کننده شدن این وبلاگ بگونه ای که کنترل بازدیدکنندگان از دستمون خارج بشه جلوگیری کنیم.اما اینکه چرا نمی خواستیم وبلاگ پربیننده باشه:

اولا قصد ما از نوشتن صرفا نوشتن بود.در واقع فقط می خواستیم استعداد خودمونو در این زمینه که تا بحال تجربه ای در آن نداشتیم امتحان کنیم.به همین خاطر رو به نوشتن یک سری مسائل خصوصی و... با شکلی هجو آمیز آوردیم.اما دلمون نمی خواست کسی غیر از آدمهای مجازی که خودمون انتخاب و دعوتشون می کنیم این مطالب رو بخونه.به همین خاطر روی وبلاگهایی که مارو لینک کرده بودند به شدت حساس بودیم.

ثانیا به تقلید از داستانهای "جمالزاده" نقش جزئیات مکانها و آدمهای داستانها در این وبلاگ خیلی پررنگ بود و اساسا بخشی از بار طنز مطالب بر دوش اسمها و ویژگی های شخصیتی افراد بود.برای اینکه این مساله باعث ایجاد مشکلی نشه باید کاری می کردیم تا دایره مخاطبان این وبلاگ از محدوده ای مشخص فراتر نره.طبیعیه که اگر غیر از این اتفاق می افتاد هر کدوم از پستهای این وبلاگ برای یکی ایجاد مشکل می کرد.

اینجا تذکر یک نکته ضروریه: هرگز هیچ کدوم از پستهای وبلاگ برای تاثیر گذاری بر شخصیت افرادی که اسمی از اونها آورده شده نوشته نشده بودند.مثلا " My sweet dream " صرفا برای زنده نگه داشتن خاطره روز امتحان نوشته شده بود و نه چیز دیگه ای(منظورم اینه که برای چیز بد دیگه ای مثلا حاشیه سازی برای کسی نوشته نشده بود). "پینوکیو" هم همینطور با این تفاوت که بزرگنمایی بعضی حقایق در اون بیشتر بود. در مورد "تعادل جسم دونیرویی" هم این موضوع صدق میکنه یعنی نقش بزرگنمایی ها و واورنه سازی بعضی چیزها خیلی بیشتر از نقش واقعیت در اون متن بود.اکثر مطالبی که در اون پست به "جسم دونیرویی" مذکور نسبت داده شده بود صرفا برای افزایش بار طنز مطلب بود و نه برای تاثیرگذاری منفی روی شخصیت دوستم.ضمن اینکه ظاهرا در یک جاهایی من کلا حقیقت رو اشتباها جابجا کردم و داستان اصلا چیز دیگه ای بود! (منظورم اون قسمتهای مربوط به آنجل و آلپاچینو و... هست)

البته داستان "راه قهرمانی" فرق میکنه. در این مورد نمی خوام زیاد چیزی بگم فقط اینکه این پست دقیقا نتیجه ای عکس پستهای دیگه داشت و امیر خان ظاهرا بعد از این پست تا حدودی قهرمان شد!!!(اگر اون پست رو خونده باشید خودتون می فهمید تو چی قهرمان شد)

به هر حال الان همه اون پستها از آرشیو وبلاگ خارج شدند.امیدوارم که هیچ کدوم از این پستها برای کسی مشکل خاصی ایجاد نکرده باشه.در واقع بیشتر از هرکسی نویسندگان این وبلاگ با مشکل مواجه شدند و در بین نویسندگان از همه بیشتر خود من.اینکه آدم جایی بعنوان محیط خصوصی اش داشته باشه و بتونه توش از هر چیزی که دلش خواست بنویسه خوبه اما تا وقتی که بشه مخاطبان وبلاگ رو کنترل کرد.در واقع هرگز نباید پای کسانی که مارو می شناسند به این وبلاگ باز میشد.خوندن مطالب این وبلاگ شاید برای عده ای از دوستان جالب بود اما به همون اندازه برای من و دوستانم آزار دهنده بود.مطمئنا کسانی که تا حدودی از نزدیک با ما آشنا هستند الان قضاوتی متفاوت از واقعیتهای شخصیتمون درمورد ما دارند و این خیلی آزاردهنده ست.اینکه بعضی از اطرافیان که نه آتقدر دورند که ما رو اصلا نشناسند و نه آنقدر نزدیک که بتونن خوب ما رو بشناسند همه بخشهای با ارزش یک شخصیت رو ندیدند و فقط اون بخش آمیخته با هجو رو شناختند اصلا خوشایند نیست.من فقط امیدوارم کسانی که تابحال مطالب این وبلاگ رو می خوندن قضاوت اشتباهی در مورد من و دوستانم نکنن. چون شناختن شخصیت آدمها به این آسونی ها نیست.

چند مطلب دیگه:

1_ اگر تا بحال در مورد ادامه فعالیتم در این وبلاگ تردید داشتم الان کاملا مطمئنم که دیگه حداقل تا چند ماه آینده نمی خوام وبلاگ رو آپ کنم.حتی شاید این وبلاگ رو حذف کنم!.من به واسطه ارادتی که به آرش خان(یا آرش جان) دارم پیشنهاد نوشتن تو وبلاگ جدیدش رو با کمال میل می پذیرم.این برای من افتخار بزرگیه که در کنار نویسنده ای همچون آرش مطلب بنویسم.امیدوارم این کار باعث محکمتر شدن دوستیمون بشه.(البته متاسفانه آدرس اون وبلاگ رو نمیتونم به همه بدم)

2_ بالاخره از این برزخ نجات پیدا کردم و احتمالا در تمام مدت تابستون پام به اون بابل... باز نمیشه مگر برای دیدن دوستان! نمیدونید قبول شدن تو درسی که تا قبل از اعلام نتایج صد در صد مطمئن بودم میفتم اونهم با نمره ی 5/14 چه لذتی داره!!! الان خیلی وجدان درد دارم بخاطر اون چند باری که تو وبلاگ با استاد باباخانی شوخی کردم.من جبران میکنم.قول میدم.

nboy — Fri, 15 Jun 2007 05:47:18 GMT

سرگیجه!

مثلا قرار شده بود تا اواسط تیر ماه دیگه آپ نکنم و بچسبم به کارهام. اما مگه این وسوسه لعنتی نوشتن دست از سر آدم برمی داره؟ کامنت راحیل هم که یه جورایی این وسوسه رو بیشتر کرده و مصداق بوی جوی مولیان شده!

خلاصه فعلا این پست رو آپ می کنم اما اینکه پست بعدی کی آپ میشه رو دیگه خودمم نمی دونم.

1- اوضاع ذهنی من خیلی به هم ریخته هست.درسها زیادند , وقت هم کمه و هوا هم بدجوری گرمه.دیگه همه چیز با هم قاطی شده: استاتیک , انقلاب , فیزیک, ریاضی, ریاضی , نوید؟. دیوید, وبلاگ, آلبالو, سپیده, 360, فربینیوس! , آسانسور, پله ها, بانک, انریکو , لاپلاس, لیورپول, پول, پول, پول ...

(دیگه اینقدر هم گیج نیستم که بیخود یک کلمه رو تکرار کنم.تکرار کلمات اتفاقی نبوده بلکه هر کدوم معنی متفاوتی دارند که همه از درک اونها عاجزند...)

2- هیچی... مهم نیست! برید بعدی رو بخونید!

3- وقتی پسر "همسایه" باشی یعنی شما همسایه ای دارید! وقتی "پسر"همسایه باشی یعنی همسایه شما دختری داره که از نگاه اون تو "پسرهمسایه"ای. یعنی اگر دختر نداشت و پسر داشت اونوقت تو دیگه "پسرهمسایه" نبودی بلکه مثلا مرتضی یا آرش یا جواد یا... بودی اما حالا که همسایه شما دختر داره تو فقط "پسرهمسایه"ای... دختر همسایه ما متاسفانه چند روزیه که فوت کرده. یعنی حالا دیگه من "پسرهمسایه" نیستم؟!!! پس من کی هستم؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن: چند نکته در مورد کامنت ها:

اولا به کامنت های پست قبل همونجا جواب دادم

ثانیا اگر کسی بخواد کامنت بذاره لازم نیست بترسه و با اسم جعلی کامنت بذاره.اینجا لولوخورخوره نداریم(البته انگار دفعه قبل یکی داشتیم!)

ضمنا لطفا وقتی کامنت می ذارید درک کنید چه چیزی دارید می نویسید و عواقبش رو در نظر بگیرید.ممنون از همه تون.

nboy — Sat, 26 May 2007 12:02:21 GMT

اوضاع این وبلاگ به قایقی شبیه شده که میان امواج دریا گیر افتاده و هر حادثه ای اونو به سویی می بره. قایقی که ملوانانش تازه دریافتند از ابتدا در مسیری اشتباه قرار گرفته بودند و حالا که فهمیدند از مسیر منحرف شده اند , دیگر نایی برای بازگشت ندارند. در هفته ای که پر شده بود از اتفاقات بد برای همه ما , بدترین اتفاق ممکن , اختلاف بین نویسندگان این وبلاگ و قطع همکاری آنها بود. شاید خوانندگان این وبلاگ هیچ وقت متوجه این نکته نشدند که همه مطالب این وبلاگ توسط یک نفر نوشته نشده بود! (خودمون نمی خواستیم شما بفهمید). در واقع چهارنفر در این وبلاگ نقش داشتند که البته نقش همه به یک اندازه نبود (حدود نیمی از مطالب این وبلاگ رو خود من نوشتم و اگر دو پستی که کپی شده بودند رو هم نادیده بگیریم نقش بقیه خیلی کم رنگ تر بوده.به همین خاطر من مسوولیت همه اتفاقاتی که افتاده رو بعهده گرفتم ). پس از اتفاقات هفته گذشته و حذف چند پست از آرشیو وبلاگ , اختلاف بین اعضا بر سر حذف پست "راه قهرمانی!!! " باعث شد تا این وبلاگ از این پس عملآ با یک نویسنده به کار خود ادامه دهد (تازه تبدیل شده به اونی که شما تصور می کردید!). البته دلایل دیگری هم برای این اتفاق وجود داشت که نمیشه گفت.

در هر صورت این وبلاگ (حتی بهتر از قبل) به کارش ادامه خواهد داد. مطمئنا حالا با تغییراتی که ایجاد شده راحت تر میشه نوشت و دیگه نگران افزایش بازدید کننده های این وبلاگ نبود. (اینجا باید بگم همه رو برق می گیره ما رو چراغ نفتی! همه دنبال افزایش بازدید کننده های وبلاگشون هستند اما ما در این یکی دو ماهی نه تنها هیچ کاری برای افزایش بازدید کنندگان انجام ندادیم , بلکه حتی از بعضی از سایتها و وبلاگهایی که لینک وبلاگ پسر همسایه رو بدون هماهنگی با ما تو سایتشون گذاشته بودند خواستیم لینک مارو حذف کنند! چون نمی خواستیم بعضی از پستهای این وبلاگ بصورت علنی تو دید باشند و مشکلات بیشتری درست بشه)

خیلی از خواننده های دائمی این وبلاگ از آخرین پست این وبلاگ "سخنی اندر مضرات فال حافظ و... " خبر نداشتند (چون عمدا پینگ نکرده بودم!) اما بعضی از دوستان هم تو همون 24 ساعتی که این پست روی وبلاگ بوده این مطلب رو خوندند. اولا خوشحالم که کسی توی اون مدت کامنت نذاشت تا من موقع حذف اون پست شرمنده دوستان نشم (فعلا به دلایل حذف اون پست کاری نداشته باشید). ثانیا اینکه اگر اون مطلب رو نخوندید که هیچ , اما اگر جز معدود کسانی بودید که خوندید لطفا فعلا گندشو در نیارید تا بعد. فعلا باید تغییراتی در اون پست ایجاد کنم (طوری که دیگه به هیچ کس بر نخوره) و شاید دوباره در آینده آپ بشه.

ضمنا من چند روزیه که با بلاگفا و پینگر بلاگارد مشکل دارم. بلاگفا یا اجازه پست کردن مطلب جدید رو نمیده یا اجازه حذف پست های وبلاگ رو نمیده! ضمنا گهگاه عنوان پستها رو هم نشون نمیده. این دو سه روز کلی بدبختی داشتم با این ناز کردنهای بلاگفا! بلاگارد هم که پدرمو در آورده چون یک روز طول میکشه تا پینگ کنه! یکی به دادم برسه!!!

****

تو پست قبلی یادم رفته بود بگم جمله آخر رو هم میتونید با افعال معکوس بخونید!!! اما اشکالی نداره, هنوز هم به نظر من لیورپول بهترین تیم دنیاست.

لیورپول... برای همیشه!!!

nboy — Mon, 14 May 2007 07:52:18 GMT

نمی دونم از پست قبلی خوشتون اومد یا نه؟ اما من یکی که اصلا با اینجور نوشتن تو این وبلاگ حال نمی کنم. به نظرم اینکه آدم هر مطلبی که ازش خوشش میاد رو کپی کنه تو وبلاگ خودش (حتی اگر خواننده ها خوششون بیاد و باعث بیشتر شدن خواننده های وبلاگ بشه) کاری جلف و بی ارزشه. برای همین بود که من هیچ وقت از ساروی کیجا اونقدر که بقیه قبولش دارن خوشم نمیومد. اما راستشو بخواین دفعه قبل به هیچ وجه وقت و حوصله نوشتن رو نداشتم و از سر اجبار (برای اینکه فکر نکنید بلایی سرم اومده!!!) اولین مطلبی که تو میل باکسم پیدا کردم رو براتون آپ کردم. تو این چند هفته بدجوری درگیر امتحانات میان ترم بودم و مشکلات دیگه ای هم بود که اینجا نمی خوام بگم.

به هر حال الان کمی برنامه ام سبک تر شده و می تونم باخیال راحت بنویسم. بنویسم؟ چی بنویسم؟ اگر بخوام بازم مثل دفعه قبل کپی پیست کنم که باید بگم حتی اگر بمیرم هم حاضر نیستم این کار رو بکنم. حاضرم مزخرف ترین مطلب دنیا رو خودم بنویسم و شما مسخره ام کنید اما نمی خوام دیگه مطلبی مثل "دعای سال نو" که خیلی هاتون ازش خوشتون اومد رو آپ کنم.

اگرم بخوام مثل قبل گهگاه ماجراهای جالبی از دانشگاه رو براتون بنویسم که باید بگم این هم امکان پذیر نیست. این وبلاگ دیگه به اندازه کافی تابلو شده. الان خیلی ایده های جالبی برای نوشتن تو سرم دارم اما خوب که فکر می کنم می بینم اینجا دیگه محیط خصوصی من تو دنیا مجازی نیست. حالا این وبلاگ خیلی بیشتر توی چشمه و من با نوشتن هر مطلب خاصی از دانشگاهمون یه مشکل می تونم درست کنم. مثلا اگر ماجرای "مهران و رابرت دنیرو و درخت آلبالو و..." رو بنویسم که دوباره یه جنگ جهانی راه میفته! اگر هم از اتفاقاتی که موقع رفتن به نمایشگاه کتاب تهران افتاده و کارهایی که کردیم بنویسم (بهتره بگم کارهایی که نکردیم!!! چون هر کاری که بشه تصور کرد تو اون شرایط میشه انجام داد کردیم مثلا ... یا ... یا اینکه ... .نقطه چین ها نشانه خودسانسوری ترجیحی است! ) که باید از اینجا مستقیم برم اتاق آقای قربانی مسوول حراست دانشگاه!!!. اگرم بخوام دوباره از الی و... بنویسم که... .بابا من کم مشکل دارم که بخوام بیشتر مشکل درست کنم؟

شما فعلا علی الحساب اینو داشته باشید تا من تصمیم بگیرم از این به بعد چه جوری بنویسم:

همه جا امن و امان است تو دانشگاه امیر کبیر هیچ اتفاق مهمی نیفتاده سد سیوند هم حالا حالاها آبگیری نمیشه. توی دانشگاه ما هم که اصلا هیچ نشانه ای از تغییر رفتار مسوولین بعد از اعتراضات صنفی ما دیده نمیشه. الان دیگه به هیچ وجه هفته ای دوتا فیلم روز دنیا بصورت رایگان تو آمفی تئاتر دانشگاه برامون پخش نمیکنن غذاهای دانشگاه هم که اصلا کیفیتش بیشتر نشده و دختر ها و پسر ها هم تو اتوبوس نرقصیدند! هیچ نشانه ای از به گه خوردن افتادن مسوولین دانشگاه بخاطر اتفاقات هفته های اخیر دیده نمیشه! امتحانات میان ترممون هم خیلی آسون بود جای همتون خالی مخصوصا امتحان آخریه "معادلات دیفرانسیل" به هیچ وجه سوالاتش سخت و فضایی نبودن و اصلا امکان نداره من این درس رو بیفتم. ضمنا من خیلی آدم خوش شانسی هستم و وقتی می خواستیم بریم تهران خود هومن( یکی از اعضای انجمن علمی مکانیک) اومد از من خواهش کرد که برم تو اتوبوس قرمزه بشینم چون بچه ها توی اون ماشین هستن برای همین خیلی به من خوش گذشت و اصلا زهرمارمون نشد. در عوض هیچ کس نگفت تو که با بچه های انجمن علمی برق و کامپیوتر رفیقی و تو انجمن اونا ثبت نام کردی واسه چی اومدی تو ماشین بچه های مکانیک نشستی؟حتی اگر بخوای جای خودتو با "نوید" عوض کنی ما قبول نمی کنیم. می خواستی از اول بخاطر بهونه های الکی نری تو انجمن علمی دشمن!!! ثبت نام نکنی...! اما در هر صورت ما اصلا با دخترای مکانیک خودمونی نشدیم به خدا !!!

(همه مطالب فوق رو با افعال معکوس بخونید)

راستی می بینم که همه منچستریها دپرسند و میلانی ها هم از یادآوری خاطره دو سال قبل دارن می لرزن. من که از اول گفته بودم جام مال ماست. نگفته بودم؟ دوم خرداد شاهد ششمین قهرمانی لیورپول در لیگ قهرمانان باشید.

nboy — Sat, 05 May 2007 12:19:18 GMT

امیدوارم تا به حال این داستان رو جایی نخونده باشید.من که خیلی ازش خوشم اومده:

پدری در حال رد شدن از كنار اتاق خواب پسرش بود، با تعجب ديد كه تخت خواب كاملاً مرتب و همه چيز جمع و جور شده.او هرگز اتاق پسرش رو اینطور مرتب ندیده بود. يك پاكت به روي بالش گذاشته شده بود که روش نوشته بود «برای پدر». پدر با بدترين پيش داوري هاي ذهني پاكت رو باز كرد و با دستان لرزان نامه رو خوند :

پدر عزيزم،
با اندوه و افسوس فراوان برايت مي نويسم. من مجبور بودم با دوست دختر جديدم فرار كنم، چون مي خواستم جلوي يك رويارويي با مادر و تو رو بگيرم. من احساسات واقعي رو با Stacy پيدا كردم، او واقعاً معركه است، اما مي دونستم كه تو اون رو نخواهي پذيرفت، به خاطر تيزبيني هاش، خالكوبي هاش ، لباسهاي تنگ موتور سواريش و به خاطر اينكه سنش از من خيلي بيشتره. اما فقط احساسات نيست، پدر. اون از من حامله است! Stacy به من گفت ما مي تونيم شاد و خوشبخت بشيم. اون يك کلبه توي جنگل داره و كُلي هيزم براي تمام زمستون. ما يك رؤياي مشترك داريم براي داشتن تعداد زيادي بچه. Stacy چشمان من رو به روي حقيقت باز كرد كه ماريجوانا واقعاً به كسي صدمه نمي زنه. ما اون رو براي خودمون مي كاريم، و براي تجارت با كمك آدماي ديگه اي كه توي مزرعه هستن، براي تمام كوكائينها و اكستازيهايي كه مي خوايم. در ضمن، دعا مي كنيم كه علم بتونه درماني براي ايدز پيدا كنه، و Stacy بهتر بشه. اون لياقتش رو داره که خوب بشه باور کن پدر. نگران نباش پدر، من 15 سالمه، و مي دونم چطور از خودم مراقبت كنم. يك روز، مطمئنم كه براي ديدارتون بر مي گرديم، اونوقت تو مي توني نوه هاي زيادت رو ببيني.
با عشق،
پسرت،
John

پاورقي : پدر، هيچ كدوم از جريانات بالا واقعي نيست، من بالا هستم تو خونه Tommy. فقط مي خواستم بهت يادآوري كنم كه در دنيا چيزهاي بدتري هم هست نسبت به كارنامه مدرسه كه روي ميزمه. دوسِت دارم! هروقت براي اومدن به خونه امن بود، بهم زنگ بزن.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
(جواب کامنتهای پست قبلی رو همونجا دادم.)

what should I do? help me

nboy — Mon, 23 Apr 2007 09:12:18 GMT

بالاخره پس از یک هفته التهاب در دانشگاه , اوضاع با عقب نشینی مسئولین امنیتی استان و آزادی 15 دانشجوی بازداشت شده به حالت عادی بازگشت. قصد ندارم اینجا در مورد دلایل ناآرامی های هفته گذشته در دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل حرفی بزنم. گفتنی ها در این مورد رو دوستانم در وبلاگ رسمی دانشجویان معترض (اعتراض دانشجو و مقاومت تا آزادی) نوشتند و شما میتونید کل ماجرا رو از اونجا پیگیری کنید.

لینک این وبلاگها رو میتونید در قسمت پیوندهای روزانه پیدا کنید.

اظهارات سيد محمد جواد شفيعي یکی از دانشجویان بازداشت شده رو درباره وضعیت بازداشتش از اینجا بخونید (البته بعد از خوندن کل این پست )

اما من حالا قصد دارم به شیطنتهام ادامه بدم و از حاشیه های این تجمعات در طی یک هفته اخیر برای شما بنویسم.

جالب ترین نکته به نظر من بعد تبلیغاتی این تجمعات در رسانه های فارسی زبان دنیا بود. طی چند روز دانشگاه ما در صدر اخبار اکثر سایتها و شبکه های ماهواره ای قرار گرفت. در رسانه های مخالف جمهوری اسلامی از ما بخاطر شعارهایی که هرگز نداده بودیم تقدیر میشد و دانشجویان دانشگاه ما بخاطر ابراز مخالفت با نظام (که هرگز ابراز نشد) قهرمان معرفی میشدند. سایتهای وابسته به حامیان امریکا از ما بخاطر شعارهایمان علیه انرژی هسته ای (که هرگز بیان نشد) تشکر می کردند و رسانه های طرفدار کمونیسم ما رو حامیان واقعی جمهوری سوسیالیستی معرفی میکردند!!! کار به جایی کشید که بیژن صباغ در سایتهای طرفدار مارکسیسم یکی از اعضای گروه جوانان کمونیست ایران معرفی شد!!!

اما از اینها جالبتر اینکه وقتی این اراجیف رو به هم می بافتند عکسهای ما رو هم که خودمون با دوربینهای خودمون گرفته بودیم به عنوان مدرک به مخاطبین خودشون نشون می دادند.

این وسط انگار هیچ کس حواسش نبود که اعتراض ما صرفا یک اعتراض صنفی بود نه اعتراض سیاسی. در تمام مراحل اعتراض و تحصن دانشجویان این دانشگاه خواسته ها وشعارهای صنفی و غیر سیاسی مطرح شده بود و ذره ای به کسی توهین نشد.

به هر حال این تبلیغات اگرچه درست نبود اما باعث شد که ما هم اندکی تو دنیا معروف بشیم مخصوصا این بابل... (چون بابلی ها اعتراض کردند دیگه نمی گم خراب شده! ) یه اسمی تو دنیا پیدا کرد!!!

ضمنا عکسهای یادگاری خوبی هم تو تجمعات دانشگاه گرفتیم!!! البته من که روز یکشنبه که اوج اعتراض و تحصن بود اصلا تو بابل نبودم در نتیجه اگر تو سایت بابل یونیور که خودم مدیریتش رو بعهده دارم و عکسهای تجمعات یکشنبه رو روش گذاشتم دنبال عکس من می گردید بهتون بگم که تلاش بیهوده نکنید.

نکته دیگه اینکه بخاطر رفتار ناشیانه من این وبلاگ تو دانشگاه حسابی معروف شد و من هم الان باید تاوانش رو پس بدم.

موضوع از این قراره که وقتی بیژن صباغ رو ربودند ( تاکید ما بر ربودن بیژن صباغ و نه بازداشت او به این خاطره که بازداشت بیژن کاملا غیر قانونی بوده و توسط افراد لباس شخصی با اتومبیل شخصی و بدون حکم قضایی در محیط دانشگاهی انجام شده ) چند نفر از فعالین دانشجویی اقدام به راه اندازی یک وبلاگ برای اعتراض به ربودن بیژن صباغ کردند و در مورد وبلاگشون هم اطلاع رسانی کردند. اما اون وبلاگ رو تو موتور گوگل ثبت نکردند در صورتی که اغلب دانشجوها برای سرچ کردن به گوگل مراجعه می کنند. در واقع تنها نتیجه ای که از سرچ کردن نام بیژن صباغ در گوگل ارائه میشد وبلاگ پسرهمسایه بود. و من هم بی خبر از همه جا برای همون دوستان اینترنتی اندکم هی گزارش تجمعات در دانشگاه رو آپ می کردم. چند روز گذشت و من تا بیام به خودم بجنبم همه دانشگاه از وجود چنین وبلاگی باخبر شدند. آمار بازدید از این وبلاگ ظرف دو روز پنج برابر شد و بزرگترین نگرانی من این بود که ممکنه کسانی که من بدون اجازه اونها اسمشونو تو این وبلاگ آوردم و در موردشون چیزی نوشتم همه مطالب این وبلاگ رو بخونن.

...

( برای احترام به شخصیت افرادی که در ادامه مطالب این پست نامی از آنها برده شده و باعث بروز پاره ای مشکلات شده ادامه این پست توسط نویسنده وبلاگ حذف شده است )

*پسر همسایه*

روز از نو...

what should I do? help me

پسر همسایه